Vaak wordt mij gevraagd hoe ik er toe ben gekomen om met Uitvaartbegeleiding Harriet van der Vleuten te starten. In 1989 studeerde ik af als theoloog en daarna werd ik in mijn werk steeds meer manager en steeds minder theoloog. Ooit ging ik theologie studeren omdat ik geinteresseerd was in vragen rondom leven en dood, in vragen naar de zin van het leven. Ik kwam terecht in de wereld van religieuzen, ontwikkelingssamenwerking, mondiale educatie en boeken- en abonnementenservice; een wereld die mij ter harte gaat. Het regelen en organiseren als manager ging mij goed af en ik had daar ook plezier in. 

Toen ik echter een aantal jaar geleden ging nadenken over hoe ik verder zou gaan in de tweede helft van mijn werkzame leven, begon toch de theologie, het bijstaan van mensen in het zoeken naar zingeving, weer te kriebelen. De confrontatie met de dood, om moeten gaan met afscheid nemen van een dierbare is zo’n moment in het leven dat zingevingsvragen oproept. Ervaringen met kille crematieplechtigheden en kerkdiensten die niet aansloten bij de ervaring van naasten, versterkten mijn gevoel, dat er juist op het terrein van de uitvaart, voor mij als theoloog werk aan de winkel was. 

In 2005/2006 volgde ik de opleiding tot uitvaartbegeleider van Marjon Klaassen. Najaar 2007 heb ik de cursus 'Begeleiden van stervenden en rouwenden' gevolgd bij het postdoctorale instituut van de theologische faculteit Tilburg/Utrecht (Arthur Polspoel). 
Uitvaartbegeleiding geeft voor mij beter weer wat ik te bieden heb, dan termen als uitvaartverzorging of begrafenisonderneming. Het zijn immers de naasten die het afscheid verzorgen en daarbij begeleid worden. Dat werk te mogen doen, met alles wat ik in me heb, voelt als een bijzonder voorrecht.